Op een trapper kun je niet staan

Ik trap onder een zwaarzwarte lucht. Tot nu heb ik geluk gehad, donkere kernen zijn links en rechts aan mij voorbij getrokken, maar deze keer krijg ik geen respijt, de wolkbreuk onvermijdelijk. Heel af en toe wordt het een beetje warm onder mijn drie lagen thermo, maar meestal ben ik erg blij met mijn wetsuit-achtige legging. Misschien begint het een fetish te worden, maar ik heb na de eerste dag niet meer zonder gefietst.De mensen die in tegenovergestelde richting fietsen willen maar niet glimlachen. Volgens mij heb ik wind mee.

Bij een onverwachte afslag kwam ik vandaag bij de kazerne van Fuenf Eichen, naast Neubrandenburg. Aangeduid als ‘sporenonderzoek naar het geweld’ liggen er om de barakken die in 1938 op een voormalig Joods langoed werden gebouwd kerkhoven vol: krijgsgevangenen van de Nazi’s, maar later ook krijgsgevangenen van het Rode Leger en relatief willekeurig geselecteerde vijanden van de staat. De symboliek is indrukwekkend en dwingend tegelijk in het licht van huidige politieke verwikkelingen: het is overduidelijk dat de dingen die mensen elkaar aandoen onwenselijk zijn, en toch kiezen we ervoor te leven we in een systeem waarbij elke dag wreedheden opnieuw geboren worden. De les uit het verleden lijkt tevens een voorspelling voor de toekomst.

Uitgenodigd op een Nederland-Duitsland feestje in Hamburg woensdag, leek het me al snel toe dat ik niet helemaal op de juiste plek was. De organicatrice was van gedeelde afkomst en had de kamer versierd in de kleuren van beide teams. De speciaal ingekochte vla, hagelslag en bittergarnituur verhulden echter niet dat het Nederlandse team een manier had gevonden om toch naar het EK te gaan en tegelijkertijd de wedstrijden in Oekranie te boycotten. Het ergste was het medelijden dat me ten deel viel: nauwelijks gejuich of gemene opmerkingen die gepaard gaan met een venijnig duel. Het leek van te voren al gespeeld te zijn, op geen enkel moment deed oranje echt mee. Toen het laatste fluitsignaal liet het stuk schilderstape dat de vlaggetjes op z'n plek hield los en van de oranje slingers zwierde langzaam naar beneden. Ik nam nog maar een bitterbal.

Tussenlanding

Reislust, bankrekeningrealiteit en een aangeboden baan. Vliegtuig, winterjas en een tijdelijk huis. Op de fiets naar je werk op een onbewaakte Februarimorgen. De voors en tegens van drie soorten Mokums winterweer tijdens de dagelijkse vier kilometer langs de Amstel.

a) Het vriest 15 graden als je na sluitingstijd de kroeg verlaat. Je hebt alle thermokleding in je bezit om je lijf, maar nog steeds word je niet warm.

Nadelen: je maakt je terecht zorgen over uitstekende lichaamsdelen. Je huid van je gezicht wordt door de langsbewegende wind met de scherpe precisie van een keurslager in dunne plakjes gesneden. Je vreest dat als je nu stopt je zo in het sprookje van 'het meisje met de zwavelstokjes' kan worden bijgezet. Je anders zo comfortabele gelzadel heeft nog nooit zo hard aangevoeld.

Voordelen: Een onnavolgbaar gevoel van frisheid daalt op je neer. De lichte paniek laat de adrenaline gieren door je lijf, zonder dat daar angstzweet bij komt kijken. Je kunt je scheren zonder gerei: je baardgroei manifesteert zich in pegelvorm.

b) De vorst is gedaald -dus de temperatuur is opgelopen- maar je gelzadel is nog steeds niet ontdooid.

Nadelen: na een paar minuten en bruggetjes in het waterzonnetje begint de zwarte kleur van je jas zijn sponsachtige eigenschap waar te maken en beginnen de eerste zweetdruppels op je voorhoofd door je wollen muts heen te prikken. De verwarmende kwaliteit van je legging weegt nauwelijks op tegen de elasticiteit waarmee je benen worden tegengehouden op de trappers.

Voordelen: de natuur werkt je tegen, maar je bent op weg naar de overwinning. Je voelt een welkome sensatie in je tenen: bloedcirculatie.

c) Als herinnering aan de ijspret drijven er nog slechts schotsen aan restaurant 'de Ijsbreker' voorbij. Een ouderwetse Zuidwester geselt de gevels, de regen van drie graden Celsius landt in je gezicht.

Nadelen: je hebt het gevoel dat je een koud glas te snel hebt leeggedronken, maar in plaats van enkele seconden hoofdpijn duurt deze nu al de gehele fietstocht voort. De wind zorgt er voor dat je slechts met de uiterste krachtinspanning vooruit komt, de wind knipt langzaam je natte vinger in je handschoen eraf, en op die paar plekken waar de regen niet door je kleding is gesijpeld ben je drijfnat van het zweet, hetgeen de ongekend onprettige sensatie meebrengt van zowel koud als oververhit zijn op hetzelfde moment.

Voordelen: ondanks voortdurend en diepgaand onderzoek naar de voordelen van ijskoude waterbende kan ik u geen voordelen noemen.

Een betrekking tot aan de zomer, waar we nog even op dienen te wachten. Dan weer een boel onzekerheid, gepaard met de kietel van het avontuur. Nu even stilzitten en aan het werk. Straks weer vanalles.

Ontzettend bezettend

Cyprus bestaat sinds 1974 uit twee delen die worden gescheiden door een bufferzone. Sommigen noemen het Noorden de "Turkse Republiek van Noord Cyrpus", anderen noemen het bezet gebied. Het idee van Cyprus als eenheidsstaat is vanaf haar afscheiding van het Britse rijk omstreden geweest: Turks-Cyprioten zochten naar deling, Griek-Cyprioten streefden aansluiting bij Griekenland na. Dit leverde van 1955 tot 1974 veel onrust op. Tegen de zin in van de internationale gemeenschap ondernam Turkije onder het mom van het beschermen van de Turks-Cypriotische minderheid een massale invasie en brak eenzijdig een wapenstilstand. Waar het conflict vóór 1974 al aan duizenden het leven had gekost, werden honderdduizenden Grieks-Cyprioten gewelddadig van huis en haard verdreven. Tot de dag van vandaag is Turkije terughoudend met het laten vieren van haar controle over 38% van het eiland.

Tussen beide gebieden loopt een bufferzone, alwaar de blauwhelmen van de VN al sinds jaar en dag hun kamp hebben opgeslagen. Maar sinds een goede week, hebben ze bezoek gekregen van een groep jongeren in tenten. Na een reguliere nachtelijke bijeenkomt in de bufferzone besloten de actievoeders voor een verenigd en gedemilitariseerd Cyprus er de nacht door te brengen. Toen ze 's ochtends wakker werden en de mogelijkheden eens bekeken, besloten ze te blijven. Occupy Bufferzone was geboren.

Iemand die zou stellen dat het hier met name gaat om een stelletje idealistische 'krusties' heeft op zich wel gelijk, maar mist het punt dat het doel van de beweging, een verenigd Cyprus, een wensbeeld is dat door velen wordt gedeeld. Want zoals men ook wel zegt, soms heb je een nou eenmaal een 'krustie' nodig om het voor de hand liggende voor elkaar te krijgen.

Het mooie van de Occupy-bewegingen wereldwijd, en deze in Cyprus, is dat de deelnemers in het voordeel zijn: ze hoeven nergens heen, vermaken zich prima en hebben weinig nodig om comfortabel te overleven. Ze hebben het voordeel van de tijd: elke dag kruisen duizenden de grens en zien de aanwezigheid van deze groep. Elke dag die wordt doorgebracht in het niemandsland is een overwinning.

En de aandacht neemt toe. Verschillende kranten hebben er al over bericht en gisteren toen ik brood en olijven kwam brengen trof ik twee mannen van een van een linkse partij uit Noord-Cyprus aan in het kampement om hun steun te betuigen en mogelijke samenwerking te bespreken. Waar het uiteindelijk heengaat blijft de vraag, maar het is zeker dat de aanwezigheid van de actievoerder veel vastgeroeste patronen heeft doorbroken.