Wrikken aan een dichte kraan - of - promotiepolitiek 2.0

De noodzakelijkheid van een 'backup plan' voor mijn toekomst werd me voor het eerst duidelijk toen de mededeling mij bereikte dat dit jaar de Amsterdam School for Cultural Analysis (ASCA) afziet van haar gebruikelijke jaarlijkse selectieronde waaruit vier promotieplekken zouden worden verdeeld onder cultuurminnend academia. Wegens een immer dunner wordende geldstroom voor Geesteswetenschappen, zowel vanuit de Universiteit als vanuit centrale organen als de NWO, zag het promotielichaam zich genoodzaakt de toch al druppelende kraan even helemaal dicht te draaien.

Hoewel ik dit jaar nog niet voor een dergelijke gewilde plek in aanmerking zou komen, begin ik steeds meer vraagtekens te zetten bij de haalbaarheid van een academische carriere in dit gebeid van de wetenschap. Waar normaal 80 aanvragen binnenkomen bij ASCA (slagingskans van 5%) zal dit de komende jaren alleen maar toenemen, zowel door het wegvallen van de ronde dit jaar als door de herintreding van werknemers in de cultuursector die de verslechterde economie als een aanmoediging zien om zich verder te scholen.

Verder is de toekomstige promotiefinancieringsstrategie van ASCA in nevelen gehuld en doen de meest fantastische verhalen de ronde. Zo zou binnenkort externe financiering van het traject moeten worden gevonden voordat ASCA dat bedrag zal verdubbelen, hetgeen meer druk zou leggen op toelating in externe organen als NWO's talenten- en mozaiekbeurs, programma's die niet direct bekend staan om hun voorkeur voor geesteswetenschappen in het algemeen en Media Studies in het bijzonder.

Duidelijk is dat zowel de vijver kleiner wordt en het aantal forellen alleen maar toeneemt, een situatie die door geen van de forellen als prettig wordt ervaren. Het enige voordeel van de situatie werd me gisteren tijdens de borrel na de oratie van een hoogleraar bekend gemaakt door de coordinator van het Nieuwe Media traject in Utrecht, die wel een groei aan kwaliteit zag in de aanvragen van de afgelopen jaren. Wel verbond hij ook hier meteen een negatieve noot aan: veel van deze kwaliteit kan niet meer benut worden. Waar 20 tot 30% van de aanvragen niet aan de strenge kwaliteitseisen voldoet, moet zo'n 60 tot 70% met perfect kloppende aanvragen een afwijzing verwerken, een percentage dat de komende jaren alleen maar zal stijgen. Een hoogleraar van de Amsterdamse opleiding merkte cynisch op dat ze weleens heeft voorgesteld om de beurzen onder de aanvragers te verloten ten behoeve van eerlijkheid.

Zodoende schildert zich een toekomst voor me af die zal worden beheerst door de dictatuur van willekeur, kansberekening en verdieping in sociale politieke spelletjes in plaats van meritocratische beginselen. En hoewel ik de meeste vormen van gokken principieel afzweer denk ik dat ik deze gok maar gewoon moet wagen. En dat we in afwachting van het geluknummer met zijn allen moeten blijven wrikken. Wrikken aan die dichte kraan.

Zie ginds komt

De herfst ontrolt zich dit jaar op een bepaald unieke wijze... zoals dat paradoxaal genoeg eigenlijk elk jaar het geval is. Dit keer heeft het te maken met een rugblessure die het evenwicht tussen studeren en sporten dusdanig in de war schopt.

Vandaag stond ik op het Rokin te wachten tot de goede Sint zijn opwachting zou maken. Naast me stond mijn Amarikaanse logee, die na het zien van aanplakbiljetten, foto's en het opvangen van gesprekken op eerdere dagen zo in de ban was geraakt van dit 'exotische feest'. De hekken voor ons stonden dicht, al was er alleen nog maar sprake van onrustige kinderen en ouders die verveeld op hun horloges keken. Ongeacht het late uur op de avond ervoor stond ze erop het schouwspel bij te wonen.

Na een gaap te hebben verdrongen kwam daar de eerste afgevaardigde van de Heiligenstoet voorbij: een zwarte piet achterop bij een moteragent. Vertrouwde kost voor mij, maar naast me werd er ineens heftig gereageerd. De verbazing lag in haar stem gevangen "was dat een blanke met zwart geverfd gezicht?" Nou, leg dat maar eens uit.


Lichtelijk in het defensief gedrongen voor het bestaansrecht van mijn jeugdtraditie vertelde ik dat het hier niet ging om de representatie van een donker persoon, maar om een schoorsteenveger, die door zijn vuile werkzaamheden een zwart gezicht had overgehouden. Ze komen ook niet uit Afrika maar uit Spanje.

De progressieve inwoonster van California gaf het een paar ogenblikken en nam het toen op voor tradities tegenover multiculturele vraagstukken. "Het is eigenlijk wel leuk", besloot ze, "om te zien hoe Nederlanders zich vroeger Spanjaarden voorstelden". Deze observatie deed me indenken dat we het in de toekomst nog wel eens moeilijk konden krijgen met het beargumenteren van het Sinterklaasfeest tegenover Spanje.


Van de Spaanse toeristen die naast ons aan de reling stonden hoeven we waarschijnlijk niet veel tegenstand te verwachten. Met de MacBikes naast hen tegen de muur riepen ze fanatiek "Piet! Piet! Piet!" naar de passerende gelegenheidsacteurs. Deze beloonden de getoonde moeite met gulheid. Een heerlijk middagje voor eenieder met smaak voor pepernoten, ongeacht of je weet hoe ze heten en waar ze nou uiteindelijk vandaan komen.

Zonnewolk

Op dezelfde dag twee keer verregenen is de afgelopen weken geen uitzondering gebleken. En elke week is het net weer een paar graden kouder. En een paar minuten eerder donker. De uur tijdwinst op zaterdagnacht is een schrale troost wanneer ik uit college de natte zwarte nacht in stap.

Ik heb geprobeerd er wat van te maken: paraplu bij me, de tram, de hele dag binnen blijven.. toch heeft het iets provosorisch, het gevoel dat ik onder minder dan maximale omstandigheden moet opereren.

De collegevrije week vorige week was het teken dat ik al een kwart van mijn eerste masterjaar heb afgerond en de met de ademruimte die deze gelegenheid me gaf heb ik me een week lang toegelegd op al het plezante. De reeks evenementen die zich nauwsluitend aandienden waren een voor een plezierige verrassingen.

Een basketballkamp in de bossen met veel goede bekende en interessante onbekende gezichten, een knuffelbare death metal band in Eindhoven met een onverwachte designweek afterparty. Indrukwekkende afstudeerprojecten aan de DesignAcademy waaronder een computerprogramma dat op eigenbeeld schoenen ontwerpt en een fotoboek van een moer die zich realiseerde een diamand te zijn.

De vriend van mijn zusje was op Maandag in de finale van Rock Nation de verliezend bassist, maar dat hoorden we donderdag pas en kon de avond niet verpesten. Waar het uiteindelijk aan gelegen heeft weet ik niet, maar dat hij ondanks zijn afgeronde opleiding op de Rock Academy het onderspit heeft gedolven heeft misschien te maken dat het zijn tegenstander niet aan de nodige tattoeages in zijn gezicht heeft ontbroken. Het huis stond bij onze favoriet sowieso op zijn kop.



Verder ben ik meerdere avonden met wisselende samenstellingen in cafes en bars te bewonderen geweest, een tijdverdrijf dat ondanks zijn minimale elan mij telkenmale bekoort door de nabijheid van vrienden in een rare bui en vreemden in een benaderbare stand. Het uurtje extra op zaterdag is ook in deze linie gesneuveld, zich opofferend voor een enigzins fatsoenlijke bedtijd van 6.oo u in de morgen.

En nu zijn de colleges weer begonnen en is de regen nog steeds niet opgehouden. En de tram is langzaam en zweterig, binnenblijven wekt melancholie en de paraplu houdt je broek niet droog.. dus toch maar weer bij thuiskomst naast de verwarming met de natte broek en koude handen.