Gisteren heb ik geleerd dat je hier aan de hand het sterrenbeeld Orion kan zien hoe laat het is. Wat er nog meer voor waarheden in de sterren zitten verstopt voor het nieuwe jaar is me nog steeds een raadsel, maar ik zie het jaar met graagte tegemoet.
Ik houd me ondertussen op in Sihanoukville, de enige ontwikkelde badplaats van Cambodja, een land dat zich met zijn tegenstellingen van me meester heeft gemaakt. Een opvolging van meerdere verschrikkelijke regimes heeft het land tot 94 in zijn greep gehouden en het is er aan af te zien. Toch staat het land al weer aardig op zijn benen en is het bijvoorbeeld de grootste leverancier van de jullie welbekende Pangasius vis die op elke grootstedelijke menukaart zijn intrede heeft gedaan. Voor de hoeveelheid ellende echter zijn de mensen ongelofelijk vriendelijk, en hoewel ik met slechts het bezoeken van touristische trekpleisters als Snookyville, Phnom Penh en Siem Reap geen genuanceerd beeld kan vormen voel ik me ook hier weer meer dan welkom.
Het eeuwenoude tempelcomplex Angkor Wat was zeker een hoogtepunt, en de drie dagen die we hebben gebruikt om rond de tempels te dwalen was er geen enkele teveel. Nu weet blijkbaar de hele wereld dit want een korte wandeling rond de tempel geeft je de mogelijkheid gidsen te horen verklaren in Khmer, Chinees, Japans, Engels, Frans, Spaans en Italiaans. De hele wereld komt naar Cambodja voor deze prachtige schatten uit het verleden, en mocht je ooit de kans krijgen: ik kan je alleen maar aanraden hetzelfde te doen.
Ok, ik weet het nu wel, en de meesten van jullie ook. Ik ben lang. Maar de hoeveelheid opmerkingen die ik er dagelijks over te verstouwen krijg is gestegen tot een "alltime high". Ze vallen verschillend, de ene keer kan ik niets anders dan gelaten glimlachen en de andere keer ontsnapt me een zucht. Maar met het vooruitzicht van nog acht maanden in het buitenland weet ik wat in 2008 het leitmotiv zal zijn. Overmorgen begint het jaar van de reus.
Oudjaar, ik maak me elk jaar weer druk wat er mee te doen. Waar het te vieren en met wie. uitnodigingen tellen, polsen, beslissingen uitstellen en op het allerlaatste moment toezeggen. Dit jaar is het niet anders, al is het nu besloten: een drie podia tellend Henk style feest ( dehenk.nl ) op een onbewoond eiland voor de kust, van zonsondergang tot zonsopgang. Met alle redelijkheid: het had minder mooi kunnen uitpakken :)
Voor ieder een prettig uiteinde, en nog succes met het uitselecteren van alle opties. En even ter vergoelijking: zolang je je goede humeur maar meeneemt kan het feest niet stuk.
Tot volgend jaar,
Rein
zondag 30 december 2007
zaterdag 22 december 2007
Don Kohn Carnaval
Voer toch overal de Euro in! Want wat is de waarde van de Baht, ten opzichte van de Kip, als je net je Dollars hebt ingewisseld voor Riel?
Ik ben gearriveerd in Cambodja. En de bus heeft het uiteindelijk net zo ver gebracht als wij, ondanks dat op een gegeven moment de arme machine over de weg zwabberde als een politieagent aan de Lao Lao. Twee uurtjes met het verkeerde gereedschap op het wiel jassen werkte goed genoeg, en hielp mij weer een stuk verder in de pil van Thomas Rosenboom die ik voor noodgevallen heb aangeschaft.
De afgelopen dagen zijn doorgebracht in het zuiden van Laos waar de Mehkong uitwaaiert en zodoende de Vierduizend Eilanden laat ontstaan. Op het eiland Don Khon, dat volstaat met palm- en bananenbomen die voor mij de uitbeelding zijn van het paradijs op aarde, was er eigenlijk helemaal niks te doen. Om zes uur ging de zon onder en om 8 uur ligt het hele eiland op een oor. Behalve natuurlijk gisteravond.
Het was namelijk kermis en alle 300 mensen van het eiland plus honderden van de eilanden eromheen hadden zich verzameld om schielijk in grote kringen een voor een glaasjes bier te atten als was het een drinkspel. Wat het natuurlijk ook een beetje was. Kleurige kraampjes stonden opgesteld om te voorzien in de behoefte aan het weggooien van geld in een poging leuke dingen te winnen. Om het grotegrasveld werden op twee podia tegelijkertijd twee optredens versterkt, waarbij het onmogelijk was je voor een van de twee, laat staan allebei, af te sluiten waar ook op het eiland. Ik waggelde tevreden naar huis op de voor Lao ongehoorde tijd van half 1, maar toen ik om 5 uur wakker werd schalde de muziek nog steeds. Ik vermoedt dat de eigenaar van het guesthouse ons de volgende morgen dronken naar de bus heeft gevaren.
Ik raak ondertussen steeds zuidelijker, en met de Mekhong groeit ook de temperatuur mee. Dikke druppels zweet zijn als trouwe compagnons geworden die nauwelijks meer van mijn zijde wijken.
Wat is tot ziens in het Cambodjaans?
Nou ja, tot ziens!
Ik ben gearriveerd in Cambodja. En de bus heeft het uiteindelijk net zo ver gebracht als wij, ondanks dat op een gegeven moment de arme machine over de weg zwabberde als een politieagent aan de Lao Lao. Twee uurtjes met het verkeerde gereedschap op het wiel jassen werkte goed genoeg, en hielp mij weer een stuk verder in de pil van Thomas Rosenboom die ik voor noodgevallen heb aangeschaft.
De afgelopen dagen zijn doorgebracht in het zuiden van Laos waar de Mehkong uitwaaiert en zodoende de Vierduizend Eilanden laat ontstaan. Op het eiland Don Khon, dat volstaat met palm- en bananenbomen die voor mij de uitbeelding zijn van het paradijs op aarde, was er eigenlijk helemaal niks te doen. Om zes uur ging de zon onder en om 8 uur ligt het hele eiland op een oor. Behalve natuurlijk gisteravond.
Het was namelijk kermis en alle 300 mensen van het eiland plus honderden van de eilanden eromheen hadden zich verzameld om schielijk in grote kringen een voor een glaasjes bier te atten als was het een drinkspel. Wat het natuurlijk ook een beetje was. Kleurige kraampjes stonden opgesteld om te voorzien in de behoefte aan het weggooien van geld in een poging leuke dingen te winnen. Om het grotegrasveld werden op twee podia tegelijkertijd twee optredens versterkt, waarbij het onmogelijk was je voor een van de twee, laat staan allebei, af te sluiten waar ook op het eiland. Ik waggelde tevreden naar huis op de voor Lao ongehoorde tijd van half 1, maar toen ik om 5 uur wakker werd schalde de muziek nog steeds. Ik vermoedt dat de eigenaar van het guesthouse ons de volgende morgen dronken naar de bus heeft gevaren.
Ik raak ondertussen steeds zuidelijker, en met de Mekhong groeit ook de temperatuur mee. Dikke druppels zweet zijn als trouwe compagnons geworden die nauwelijks meer van mijn zijde wijken.
Wat is tot ziens in het Cambodjaans?
Nou ja, tot ziens!
dinsdag 18 december 2007
Zweten in Laos
Goed, waar was ik gebleven?
Ik zit nu te bibberen in Vientiane, de opvallend rustige hoofdstad van Laos. Ik heb de afgelopen 24 uur in bed gelegen, en het meest vervelende daarvan is dat de betekenis an het woord bed hier niet altijd wordt begrepen. Matrassen zijn gemaakt van een soort harde rollen vilt en dat is allemaal prima, maar koortsig de nacht daarop doorbrengen is minder plezant.
Maar ja.
Verder is het verblijf in Laos mij enorm bevallen. Ik ben nog steeds vrij consequent op het manische af over mijn reis. Op de twee dagen durende bootreis van de Thaise grens naar Luang Prabang ontmoette ik op het achterdak dat dienst doet als het keukentje van de bemanning een groep jongelui en daar ben ik tot gisteren aan toe mee rondgereisd. Hoogtepunten waren de middernachtsbowling baan in Luang Prabang waar de kroegen om half twaalf moeten sluiten, en een of andere slimmerik een bowlingbaan runt die aan deze sluitingstijd ontkomt. Bij het dichtgaan van de barren rijden vervolgens reeksen toek-toeks die tot op het dak volgeladen zijn met farang (toeristen) naar de bowlingbaan, die toevalligerwijze ook genoeg flessen Beerlao koud heeft staan.
Een ander betrekkelijk unieke ervaring was het ronddrijven op een tractorband op een traject dat van bar naar bar naar bar gaat in Vang Vieng. Ook hier is naast touwslingers en roodverbrande gezichten een grote rol weggelegd voor het lekkerste bier in de regio.
Nu is het dus de dag voor mijn verjaardag en vrees ik dat ook morgen weggelegd kan zijn voor beter worden. Maar aan de andere kant zeg ik afgelopen weken steeds tegen mezelf: beter wordt het niet!
Ik red me wel!
Reinier
Ik zit nu te bibberen in Vientiane, de opvallend rustige hoofdstad van Laos. Ik heb de afgelopen 24 uur in bed gelegen, en het meest vervelende daarvan is dat de betekenis an het woord bed hier niet altijd wordt begrepen. Matrassen zijn gemaakt van een soort harde rollen vilt en dat is allemaal prima, maar koortsig de nacht daarop doorbrengen is minder plezant.
Maar ja.
Verder is het verblijf in Laos mij enorm bevallen. Ik ben nog steeds vrij consequent op het manische af over mijn reis. Op de twee dagen durende bootreis van de Thaise grens naar Luang Prabang ontmoette ik op het achterdak dat dienst doet als het keukentje van de bemanning een groep jongelui en daar ben ik tot gisteren aan toe mee rondgereisd. Hoogtepunten waren de middernachtsbowling baan in Luang Prabang waar de kroegen om half twaalf moeten sluiten, en een of andere slimmerik een bowlingbaan runt die aan deze sluitingstijd ontkomt. Bij het dichtgaan van de barren rijden vervolgens reeksen toek-toeks die tot op het dak volgeladen zijn met farang (toeristen) naar de bowlingbaan, die toevalligerwijze ook genoeg flessen Beerlao koud heeft staan.
Een ander betrekkelijk unieke ervaring was het ronddrijven op een tractorband op een traject dat van bar naar bar naar bar gaat in Vang Vieng. Ook hier is naast touwslingers en roodverbrande gezichten een grote rol weggelegd voor het lekkerste bier in de regio.
Nu is het dus de dag voor mijn verjaardag en vrees ik dat ook morgen weggelegd kan zijn voor beter worden. Maar aan de andere kant zeg ik afgelopen weken steeds tegen mezelf: beter wordt het niet!
Ik red me wel!
Reinier
Abonneren op:
Posts (Atom)